هر ساله نمایشگاه نفت، گاز و پتروشیمی در کیش برگزار میشود، اما چرا بزرگترین رویداد صنعتی کشور در جزیرهای برگزار میشود که کمترین نسبتی با محل تولید دارد؟
جنوب؛ قلب تپنده صنعت انرژی
بر اساس آمار رسمی وزارت نفت، بیش از ۶۰ درصد میادین فعال نفت و گاز کشور در بوشهر و خوزستان قرار دارد. طبق گزارش شرکت ملی صنایع پتروشیمی، استان بوشهر به تنهایی میزبان ۴۰ درصد ظرفیت پتروشیمی ایران است. آنچه صنعت انرژی برای نمایش دارد، در جنوب تولید میشود، اما در جزیره به نمایش درمیآید.
کیش؛ جزیره زیبا، میزبان اشتباه
موافقان برگزاری در کیش به زیرساختهای هتلی و دسترسی هوایی آسان اشاره میکنند، اما این مزایا نمیتواند جایگزین اصل «نزدیکی به عملیات» شود.
جزیره کیش از مراکز اصلی صنعت نفت ۴۰۰ کیلومتر فاصله دارد. این فاصله هزینه حمل تجهیزات را افزایش داده و مدیران فنی را از حضور مؤثر بازداشته است.
یکی از مدیران پتروشیمی در عسلویه میگوید: «ما هر سال برای حضور در نمایشگاه کیش، هزینه سفر و اقامت ۵۰ نفر از پرسنل خود را پرداخت میکنیم که امسال رقمی نزدیک به دو میلیارد تومان پرداخت کردیم.»
بوشهر و خوزستان دهههاست بار اصلی صنعت انرژی را به دوش کشیدهاند، اما سهمی از ارزش افزوده آن نبردهاند. برگزاری نمایشگاه در این استانها میتواند رونق اقتصادی محلی ایجاد کند.
الگوی جهانی؛ نمایشگاه در کنار میدان
بزرگترین نمایشگاههای انرژی جهان همگی در مجاورت سایتهای عملیاتی برگزار میشوند. نمایشگاه ADIPEC ابوظبی در فاصله چند کیلومتری میادین نفتی امارات برگزار میشود و بازدیدهای میدانی از تأسیسات در حاشیه آن برنامهریزی میشود. نمایشگاه OTC هیوستون در قلب صنعت نفت آمریکا و مرکز شرکتهای خدمات بالادستی قرار دارد. نمایشگاه EGYPS قاهره در نزدیکی تأسیسات مدیترانه و کانال سوئز برگزار میشود. نمایشگاه نفت عراق نیز در شهر بصره، مرکز ثقل صنعت نفت این کشور، برپا میشود. در هیچ جای دنیا، نمایشگاه تخصصی انرژی در جزیرهای تفریحی و دور از مراکز عملیاتی برگزار نمیشود.
فرصتی برای توسعه جنوب
انتقال نمایشگاه، فرصتی برای سرمایهگذاری در توسعه زیرساختهای جنوب است. پیشنهاد می شود نمایشگاه یک سال در عسلویه و سال بعد در ماهشهر برگزار شود
حرف آخر؛ نمایشگاه به خانه بازگردد
نمایشگاه نفت، گاز و پتروشیمی باید به خانه خود بازگردد؛ به جایی که نفت و گاز در آن تولید میشود، تجهیزات در آن ساخته میشود و متخصصان در آن زندگی میکنند. انتقال به هاب انرژی ایران، هزینه شرکتها را کاهش میدهد، کیفیت تعاملات تخصصی را افزایش میدهد و رونق اقتصادی را به مناطق نفتخیز میبرد. این یک ضرورت ملی، منطقی و شدنی است.
