با آغاز عملیاتی طرح راهبردی جمعآوری گازهای مشعل در منطقه عسلویه و کنگان، صنعت نفت ایران شاهد فصلی نوین در بهرهوری انرژی و مسئولیتپذیری زیستمحیطی است. این پروژه عظیم که با راهبری پتروپالایش کنگان و مدیریت دکتر سید جواد فلاحیان کلید خورده، در نخستین گام با خاموشی مشعل پالایشگاه فاز نهم پارس جنوبی و بازگشت گازهای مازاد به چرخه سوخت بویلرها، رویای دیرینه صیانت از سرمایههای ملی را به واقعیت بدل کرد.
خاموشی مشعل بزرگترین پالایشگاه گازی کشور، فراتر از یک اقدام فنی، نمادی از عزم ملی برای پایان دادن به اتلاف منابع هیدروکربوری است. در این پروژه راهبردی، گازهای ارسالی به فلر که پیش از این سوزانده میشد، با تکیه بر دانش فنی و زیرساختهای نوین، جمعآوری شده و هماکنون به عنوان سوخت در بویلرهای صنعتی مورد استفاده قرار گرفته است. این چرخه هوشمندانه، علاوه بر صرفه اقتصادی چشمگیر، منجر به کاهش آلودگی هوا و ارتقای ایمنی تأسیسات در قطب انرژی کشور شده است.
این دستاورد بزرگ محصول همافزایی بیبدیل میان متخصصان است؛ طرحی که به همت تیم دانشبنیان و نوآور شرکت پتروپالایش کنگان و با همکاری نزدیک و ارزشمند کارشناسان شرکت ملی گاز ایران به ثمر نشست. پیوند میان نگاه علمیِ شرکتهای فناور و تجربه عملیاتی صنعت نفت و گاز، سبب شد تا این پروژه در تراز استانداردهای جهانی و با بالاترین سطح بهرهوری اجرایی شود و گازهایی که تا پیش از این و به مدت بیش از یکصد سال در مشعل ها می سوخت ، به عنوان سوخت تجهیزات تولید انرژی (بویلرهای پتروپالایش کنگان) به مدار استفاده برگردد .
از منظر کارشناسی، مدیریت فلرینگ در منطقهای همچون عسلویه، نهتنها یک ضرورت زیستمحیطی برای بهبود کیفیت زندگی پیرامونی، بلکه یک استراتژی اقتصادی برای تقویت زنجیره ارزش است. بازگرداندن هر مترمکعب گاز به مدار مصرف، به معنای تزریق سرمایه به شریانهای اقتصادی کشور و حرکت به سمت «صنعت سبز» است که امروز با مدیریت هدفمند در حال تحقق است.
عملیاتی شدن این طرح راهبردی، نشاندهنده تغییر پارادایم در مدیریت منابع انرژی کشور است. بیتردید، تداوم این مسیر با محوریت پتروپالایش کنگان و راهبردهای مدیران جوانی مثل دکتر سید جواد فلاحیان با همراهی تیم نوآور و جوان ، در کنار توانمندی نیروهای بومی و دانشبنیان، نویدبخش شکوفایی صنعتی است که در آن توسعه، تکنولوژی و حفظ محیط زیست در یک امتداد قرار دارند. خاموشی مشعل فاز نهم، تنها آغاز یک دگرگونی بزرگ در افق انرژی ایران است که نوید زمینی سبز و آسمانی آبی را در صنعت پیرامونی خلیج همیشه فارس می دهد.
