در هر بنگاه بزرگ صنعتی، بهویژه مجموعهای در ابعاد و اهمیت پتروشیمی جم، حفظ کارآمدی و انسجام سازمانی در گرو استقلال مدیریت در تصمیمگیری و چیدمان نیروی انسانی است. مدیری که مسئولیت مستقیم تولید، سودآوری، توسعه و حفظ جایگاه صادراتی یک مجموعه را بر عهده دارد، طبیعتاً باید اختیار انتخاب تیم مدیریتی و تخصصی خود را نیز داشته باشد؛ تیمی که بر پایه تخصص، تجربه، تعهد و نیاز واقعی سازمان شکل گرفته باشد.
واقعیت آن است که نمیتوان از مدیرعامل درباره تولید، بهرهوری و آینده یک مجموعه بزرگ صنعتی مطالبه پاسخگویی داشت، اما همزمان اختیار چیدمان تیم اجرایی را از او سلب کرد. تجربه صنعت نشان داده است هرجا میان اختیار و مسئولیت فاصله افتاده، نتیجه چیزی جز کاهش بهرهوری و فرسایش مدیریتی نبوده است.
هجمههای اخیر علیه مدیریت پتروشیمی جم نیز بیش از آنکه ریشه در دغدغه توسعه و اشتغال داشته باشد، متأثر از مخالفت با برخی تصمیمات مدیریتی و تغییرات در ساختار نیروی انسانی است؛ تصمیماتی که در چارچوب نیازهای سازمان و با هدف افزایش کارآمدی اتخاذ میشود. در چنین شرایطی، تبدیل یک موضوع تخصصی مدیریتی به فضاسازی رسانهای، کمکی به منافع صنعت و منطقه نخواهد کرد.
در این میان، اصل بومیگزینی همواره مورد توجه پتروشیمی جم بوده و هست، اما بومیگرایی زمانی معنا پیدا میکند که در کنار تخصص و نیاز سازمان تعریف شود. اتفاقاً مدیرعامل فعلی خود از نیروهای بومی صنعت است و همین موضوع نشان میدهد نگاه مجموعه به نیروهای بومی، نگاهی واقعی و مبتنی بر شایستهسالاری است، نه استفاده شعاری از یک کلیدواژه.
صنعت پتروشیمی، صنعتی فوقتخصصی است و بخشی از جایگاههای آن نیازمند دانش و تجربهای است که ممکن است در همه مقاطع زمانی، نیروی متناسب با آن در دسترس نباشد. از سوی دیگر، تمرکز صرف بر جذب بدون توجه به نیاز واقعی سازمان، میتواند در برخی بخشها مازاد نیرو ایجاد کند و همزمان برخی جایگاههای تخصصی را خالی نگه دارد؛ وضعیتی که در نهایت به کاهش بهرهوری و افزایش هزینههای سازمانی منجر خواهد شد.
پتروشیمی جم امروز یکی از پیشرانهای اصلی اقتصاد کشور و از بازیگران مهم صادرات غیرنفتی و ارزآوری صنعت ایران است. استمرار تولید پایدار، حفظ جایگاه رقابتی و اجرای پروژههای توسعهای، نیازمند ثبات مدیریتی، تصمیمگیری حرفهای و انسجام سازمانی است.
در عین حال، پتروشیمی جم همواره خود را متعهد به مسئولیتهای اجتماعی و حمایت از نیروهای بومی دانسته و طی سالهای گذشته یکی از مهمترین بسترهای اشتغال در منطقه بوده است. برخلاف برخی فضاسازیها، این مجموعه هیچگاه بهدنبال تعدیل نیرو، بهویژه نیروهای بومی، نبوده و نیست و مسیر خود را بر پایه حفظ تولید، توسعه، سودآوری و صیانت از سرمایه انسانی ادامه خواهد داد.
